{ Katerina Markoulaki portolio/cv }

With a background on political science( BA) and documentary film-making (MA) I am practising balance in between film-making and visual arts and artistic research through community design . My work usually focus on the anthropo-geography of the gaze. 

Using critical observation, intuition, humour and soft skills my work insists of artistic gestures instead of grand manifestations.

 

While my mediums varies from documentary, to collective research/education, to art books and installations, the work follows my life. A life of an activist, a waitress, an usherette, a (grad)daughter, a girlfriend, a camera operator and an artist that is drawn by the every day, the ordinary people, the overlooked, the wonderful insignificance. Embracing precariousness, and the access to limited means of production,  I work with materials that occur from my walks, my at the time job discerption, the people I meet, with a consciousness of my own identity and the current socio political timeline.

​

In my films She who listens (in progress), Kevezu(2023) and The funeral(2021) I generally reflect on observing itself, but also on themes of curation of national identity and the individual. At the same time in my work Significant Insignificant things(2025-2026), Kapsoura(2024), The princess and the pea(2024), we are the houses we lived in (2022)and the cemetery is a forest (2020), I want to highlight all the undocumented qualities of care, persistence, transfeminism rage and to suggest new approaches of resistance, based on strong alternative relations rather than grand political manifests. 

How much orientalism still lies within the gaze of the contemporary researcher? How much surveillance does that gaze hold? What are the post-colonialism, trans-feminism opportunities and the limits of the artistic community design? These are some of the main ideas my work draws around and wish to elaborate more on the future.

​

a poem

At noon I sleep in my mother’s village, There is silence and pain and absence and loss of memory and silence and ghosts, that sit on my pillow I like to kissing you inside the sea and I like licking the salt from the ends of my hair and I don’t want

to be neither little or too much but you only love the movies I made for you, while I loved a lady

I called a substitute grandmother from Pontus, as Kostanza says that the work follows my life Life of a waitress,

a ticket publisher, a dishwasher, a camera operator, an assistant producer, a production manager, a cook, a director, a visual artist and again waitress so I can hear the mouth of a woman who speaks without her sound,  On Saturdays I go to raves that look like funerals, Although once I went to a funeral that looked like a rave,

Every day I chat with Olga, Some days I write poetry, I mostly observe people who observe other people and I show them to other people, who in turn observe me and,

so on,

The work follows my life, my life follows the insignificant, The insignificant flowers, the insignificant ladies, the insignificant moments, the important kisses, the freedom of Palestine, the death of colonialism, oh lost

train

​

ΕΛΛ

​​

Αν και τα μέσα μου ποικίλλουν — από το ντοκιμαντέρ, στη συλλογική έρευνα/εκπαίδευση, έως τα καλλιτεχνικά βιβλία και τις εγκαταστάσεις — το έργο ακολουθεί τη ζωή μου. Μια ζωή ακτιβίστριας, σερβιτόρας, ταξιθέτριας, (εγ)γονής, συντρόφου, οπερατέρ και καλλιτέχνιδας που έλκεται από το καθημερινό, τους απλούς ανθρώπους, το παραγνωρισμένο, τη θαυμαστή ασημαντότητα. Αγκαλιάζοντας την επισφάλεια και την πρόσβαση σε περιορισμένα μέσα παραγωγής, δουλεύω με υλικά που προκύπτουν από τις βόλτες μου, από την εκάστοτε εργασία μου, από τους ανθρώπους που συναντώ, με επίγνωση της δικής μου ταυτότητας και της εκάστοτε κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας.

​

Στις ταινίες μου She who listens (σε εξέλιξη), Kevezu (2023) και The funeral (2021) στοχάζομαι γενικά πάνω στην ίδια την πράξη της παρατήρησης, αλλά και σε ζητήματα επιμέλειας της εθνικής ταυτότητας και του ατόμου. Παράλληλα, στα έργα μου Significant Insignificant Things (2025–2026), Kapsoura (2024), The Princess and the Pea (2024), We Are the Houses We Lived In (2022) και The Cemetery Is a Forest (2020), επιδιώκω να αναδείξω τις ατεκμηρίωτες ποιότητες της φροντίδας, της επιμονής, της τρανσφεμινιστικής οργής και να προτείνω νέες προσεγγίσεις αντίστασης, βασισμένες σε ισχυρές εναλλακτικές σχέσεις και όχι σε μεγαλόπνοα πολιτικά μανιφέστα.

​

Πόσος οριενταλισμός εξακολουθεί να ενυπάρχει στο βλέμμα της σύγχρονης ερευνήτριας; Πόση επιτήρηση φέρει αυτό το βλέμμα; Ποιες είναι οι μετα-αποικιακές και τρανσφεμινιστικές δυνατότητες — αλλά και τα όρια — του καλλιτεχνικού community design; Αυτές είναι μερικές από τις βασικές ιδέες γύρω από τις οποίες περιστρέφεται το έργο μου και τις οποίες επιθυμώ να αναπτύξω περαιτέρω στο μέλλον.

​

​

Μεσημέρι κοιμάμαι στο χωριό της μάνα μου. Έχει ησυχία και πόνο και απουσία και απώλεια μνήμης και ησυχία και φαντάσματα που κάθονται στο μαξιλάρι μου Μου αρέσει να φιλιομαστε μέσα στη θάλασσα και να γλειφω το αλάτι από τις άκρες των μαλλιών μου Και δεν θέλω να ειμαι ουτε λίγη ούτε και πολλή Μα εσύ αγαπάς μόνο τις ταινίες που έκανα για σένα ενώ Εγω Αγαπησα μια κυρία που είπα για αντικαταστατρια γιαγιά από τον Πόντο όσο Η κωσταντζα λέει ότι το έργο ακολουθεί τις ζωές μου Ζωή σερβιτορας, εκδότρια εισητηριων, λατζερισας, οπερατρις, βοηθού παραγωγής, διευθύντρια παραγωγης, μαγειρισας, σκηνοθετριας και πάλι σερβιτορας για Να Ακούω το στόμα μιας γυναικας που μιλάει χωρίς τον ήχο της Τα Σάββατα πάω σε ρειβ που μοιάζουν με κηδείες Αν Και μια φορά πήγα σε κηδεία που έμοιαζε με ρειβ Κάθε μέρα μιλάω με την Όλγα Καμία φορά γράφω ποίηση Παρατηρώ τους ανθρώπους που παρατηρούν άλλους ανθρώπους και τους δείχνω σε άλλους ανθρώπους που με τη σειρά τους παρατηρούν εμένα και πάει λέγοντας Το έργο ακολουθεί τη ζωή μου η ζωή μου ακολουθεί τα ασήμαντα Τα ασήμαντα λουλούδια τις ασήμαντες κυρίες τις ασήμαντες στιγμές τα σημαντικά φίλα μου την λευτεριά στην Παλαιστίνη τον θάνατο της αποικιοκρατιας